Wanda Kiedrzyńska z domu Puzinowsk

urodziła się w 1901 roku. Z wykształcenia była historykiem. Do wybuchu II wojny światowej mieszkała w Warszawie i pracowała w Wojskowym Biurze Historycznym

Po wrześniu 1939 roku wraz z mężem Karolem oficerem Wojska Polskiego czynnie włączyła się w konspirację. W wyniku „wsypy” Kiedrzyńscy zostali aresztowani i osadzeni na Pawiaku. Po śledztwie na gestapo na Szucha małżeństwo Kiedrzyńskich zostało skazane na osadzenie w obozach koncentracyjnych - Ravensbruck i Auschwitz, gdzie w 1942 roku Karol Kiedrzyński zmarł.

Wanda Kiedrzyńska drugim Sondertransportem warszawsko-lubelskim z 30.05.1942 r. trafiła do KL Ravensbruck, gdzie otrzymała nr 11402. W obozie włączyła się w oświatową działalność konspiracyjną wygłaszając pogadanki i dyskusje. Dotyczyły one kształtu wolnej Polski i konieczności przeprowadzenia reform społecznych.

Po oswobodzeniu z KL Ravensbruck Wanda Kiedrzyńska wróciła do Warszawy i wraz z matką zamieszkała na Marymoncie przy ul. Słowackiego, podejmując jednocześnie pracę w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. Wraz z inną więźniarką KL Ravensbruck – Olgą Dickman założyła Klub Ravensbruck stając się jego pierwsza przewodniczącą. Przez wiele lat troskliwie zajmowała się klubem i jego członkiniami, organizując różnoraką pomoc dla byłych więźniarek, dokumentując historię KL Ravensbruck, organizując rocznice, upamiętnienia i spotkania koleżeńskie. Bezsprzecznie jej zasługą jest przygotowanie monografii o obozie dla kobiet KL Ravensbruck, która doczekała się tylko dwóch wydań, jak do tej pory najlepsze źródło do poznania historii tego miejsca. Reprezentowała polskie środowisko w Międzynarodowym Komitecie Więźniarek Ravensbruck. Współorganizowała jedyną międzynarodową konferencje naukową w Polsce poświęconą temu obozowi w dniach 7- 8.05. 1971 roku w Jaszowcu na Śląsku.

Dr Kiedrzyńska wygłosiła referat wstępny jako współorganizatorka, gdzie nakreśliła cel obrad, definicję ruchu oporu w różnych jego przejawach, charakterystykę demograficzną więźniarek, jako punkt wyjścia dla ocen i wniosków oraz przedstawiła bibliografię dotyczącą KL Ravensbruck. Spotkanie poświęcone było tematyce ruchu oporu w KL Ravensbruck we wszystkich grupach narodowościowych osadzonych w lagrze. W swoim wystąpieniu dr Wanda Kiedrzyńska powiedziała min.: „Dlaczego zorganizowałyśmy to spotkanie? Otóż pragnęłyśmy doprowadzić do konfrontacji poglądów na tę ważną dziedzinę naszego ówczesnego życia, jaka była w Ravensbruck – podziemna walka o przetrwanie, zarazem o godność człowieka. Nie obawiam się użycia wielkiego słowa: walka. To była nieustanna, cicha walka o przetrwanie, która nieraz wybuchała na zewnątrz. Różne były jej przejawy.” Szczególne zasługi położyła w zgromadzeniu dokumentacji o eksperymentach pseudomedycznych dokonanych na 74 Polkach w KL Ravensbruck. Współpracowała z ówczesnym muzeum utworzonym przez władze NRD na wydzielonym terenie byłego obozu w Ravensbruck, a nie zajętym przez bazę wojsk radzieckich. Dzięki jej wysiłkowi w dużej mierze zostały odtworzone listy transportowe do KL Ravensbruck. W tej niezwykle cennej pracy wspomagały dr Kiedrzyńską siostry Panak. Jej obszarem badawczym była martyrologia narodu polskiego podczas okupacji niemieckiej, stąd opracowała „Na granicy życia i śmierci. Listy i grypsy więzienne Krystyny Wituskiej”, która za prace wywiadowczą została ścięta toporem 26.06.1944 roku w niemieckim więzieniu w Halle.

W dorobku naukowym Kiedrzyńska pozostawiła wiele artykułów, a także cenną pozycję „Powstanie Warszawskie w książce i prasie. Poradnik bibliograficzny.” Praca monograficzna „Ravensbruck – kobiecy obóz koncentracyjny” stała się jej rozprawą doktorską.

Zmarła w Warszawie w 1985 roku. Pochowana w grobie rodzinnym na Starych Powązkach obok swojej matki Marii z Wolanowskich Puzinowskiej (1877-1955) i symbolicznie przy mężu Karolu Kiedrzyńskim (1897-1942 Auschwitz) w kwaterze 124.